Το πέρασμα στην εφηβεία αποτελούσε ανέκαθεν ένα ιδιαίτερο κοινωνικό γεγο νός σε όλους τους μεγάλους πολιτισμούς από την αρχαιότητα έως τον μεσαίωνα και αποτελεί ακόμη μία από τις σοβαρότερες δραστηριότητες στις κοινωνίες του τρίτου και αναπτυσσόμενου κόσμου.

Στους αρχαίους Έλληνες το συμφέρον του κράτους έπαιρνε την πρώτη θέση σε σύγκριση με τα συμφέ ροντα του ατόμου. Ο Σπαρτιάτης για παράδειγμα δεν άνήκε καθόλου στους δικούς του αλλά ανήκε ολοκληρωτικά στο κράτος. Στις υπόλοιπες Ελληνικές πόλεις οι νόμοι ήταν ποιο επιεικείς. Οι φιλόσοφοι που ασχολούνταν με την αγωγή της νεολαίας τακτικά κατέκριναν τις υπερβολές των Σπαρτιατών, εκ των πραγμάτων όμως αναγκάστηκαν να δανειστούν πολλά από αυτούς.

Ο απώτερος σκοπός της ελληνικής αγωγής ήταν η πρόοδος του κράτους.Τα παιδιά έπρεπε να εκπαιδευ τούν και να κατανοήσουν ότι έπρεπε κάποτε να φέρουν κάποιο όφελος στην πόλη, η εφηβεία δε εθεω ρείτο η περίοδος μύησης των νέων στην πολεμική και κοινωνική ζωή .

Οι άρχοντες και ο λαός γνωρίζανε την ιδιαιτερότητα της συγκεκριμένης φάσης των νέων και είχαν καταρτίσει ειδικά προγράμματα εκπαίδευσης για τους έφηβους τα οποία δεν είχαν καμία σχέση με την σημερινή στρατιωτική θητεία, αλά ήταν ένα πρόγραμμα προετοιμασίας των νέων για να μπορέσουν να γίνουν ενεργοί πολίτες, άξιοι μαχητές και υπεύθυνοι οικογενειάρχες.
Τα αποδοτικότερα προγράμματα εκπαίδευσης των νέων στην αρχαία Ελλάδα εφαρμόζονταν στην Αθήνα με τον όρο (έφηβος), οι Σπάρτη με τον όρο (κρύπτης) και η Μινωϊκή Κρήτη με τον όρο (αγέλη

 

ΑΘΗΝΑ

Στην αρχαία Αθήνα το παιδί έως επτά ετών δεν έπαιρνε καμία μορφή μόρφωσης.
Το μικρό παιδί πολύ σπάνια αποχωριζόταν από την μητέρα του και ζούσε μαζί της στον γυναικωνίτη η στο υπόγειο του σπιτιού αφήνοντας έτσι τον άντρα στο διαμέρισμα του πάνω ορόφου, την συνόδευε δε σε όλες τις θρησκευτικές τελετές π.χ. στην γιορτή των Θεσμοφορίων και συμμετείχε σε όλες τις οικο γενειακές εορτές.
Τον 5ο αιώνα στην Αθηναϊκή αριστοκρατία διαδόθηκε η Λακωνομανία ,όπου οι Λακεδαιμόνιες παρα μάνες έγιναν περιζήτητες στην Αθηναϊκή αριστοκρατία. Αυτές έδιναν στα παιδιά της Αθήνας σκληρή Σπαρτιάτικη αγωγή, δεν τα φασκιώνανε δεν τα καλομαθαίνανε στο φαγητό , δεν τα σκέπαζαν όταν κοιμόντουσαν ,τα μαθαίνανε να μην φοβού νται την μοναξιά και το σκοτάδι, να μην είναι απαιτη τικά και να μην κλαίνε.
Στο σημείο αυτό μπορεί να πεί κάποιος ότι αυτοί που έδιναν την πρώτη διδα σκαλία στα παιδιά της Αθήνας είναι οι μητέρες του και οι τροφοί όταν τραγου δούσαν στο παιδί όχι μόνο νανουρίσματα και τραγούδια αλλά όταν έφταναν στην κατάλληλη ηλικία να καταλάβουν τις ιστορίες της παράδοσης.
Είναι επίσης γνωστό ότι το ανυπάκουο παιδί το απειλούσαν με διάφορες τερατώδεις μορφές που τα ονόματα τους ήταν (Ακκώ, Αλφιτώ, Γελλώ, Γοργώ,Έμπουσα, Λάμια, Μορμώ ή Μορμολύκη,Εφιάλτης :κοπάδι μεγάλο και τρομα χτικό! Ο λύκος χρησίμευε και αυτός σαν φόβητρο όπως παρουσιάζεται στους Μύθους του Αισώπου.
Στα υπάκουα παιδιά διηγούνταν διασκεδαστικές ιστορίες όπου τα ζώα είχαν τον πρώτο ρόλο.Απ’ αυτούς τους μύ θους έβγαινε ένα δίδαγμα ,το δίδαγμα της πείρας και κατά συνέ πεια ένα είδος διδα σκαλίας.
Χωρίς αμφιβολία οι μητέρες και οι τροφοί έβαζαν τα παιδιά στην μυθολογία και στους εθνικούς μύ θους. Τους μετέδιδαν αυτά που είχαν μάθει και οι ίδιες στην παιδική τους ηλικία και αργότερα πηγαί νοντας στις θρησκευτικες εορτές τα έβλεπαν σαν έργα τέχνης. Τα ετοίμαζαν έτσι για την μελέτη των ποιημάτων του Ομήρου και του Ησίοδου που γινόταν από τον γραματιστή (τον δάσκαλο της ανάγνω σης).
Αυτά μέχρι να γίνει το παιδί επτά ετών ,γιατί από εκεί και πέρα άλλαζαν όλα ριζικά.

Imagini pentru εκπαιδευση στην αρχαια ελλαδα

Το παιδί έφευγε από τα μητρικά χέρια και παραδίδονταν σε έναν παιδαγωγό.Ο παιδαγωγός είναι αυστηρός και η βέργα του είναι το κύριο επιχείρημα και η βασική μέθοδος αγωγής ,συνοδεύει τον νεαρό του κύριο παντού :
στο σχολείο στην παλαίστρα στις δημόσιες τελετές ,βαδίζει πάντα πίσω του μεταφέροντας τα βιβλία του τις πλάκες τα μουσικά όργανα και οτιδήποτε άλλο χρειαστεί ο νεαρός μαθητής
Στον δρόμο προσέχει να μην μιλήσει το παιδί με κάποιον , να βαδίζει με χαμηλω μένο το κεφάλι, τα μάτια να είναι καρφωμένα στην γη να κάνει στην άκρη όταν συναντάει κάποιον ηλικιωμένο.
Στο σπίτι ο παιδαγωγός είναι υποχρεωμένος να μάθει καλούς τρόπους στο παιδί. Ένα παιδί απαγο ρεύεται να συζητά με τους μεγάλους , η να γελά με χάχανα ,δενείναι σωστό να κάθεται με σταυρωτά τα πόδια ή το ένα πόδι πάνω στο άλλο και ούτε να στηρίζει το πηγούνι πάνω στο χέρι του, επίσης όταν τον τρώει το δέρμα του απαγορεύεται να ξύνεται μπροστά στον κόσμο αλλά στα κρυφά όσο μπορεί πιο διακριτικά , δεν επιτρέπεται να παίρνει φαγητό μόνος του αλλά ούτε και να το ζητάει, το ψωμί το πιάνει πάντα με το αριστερό ενώ τα άλλα φαγητά με το δεξί. Τα παστά τα πιάνουν πάντα με τα δύο δάκτυλα , ενώ το κρέας το ψάρι και το ψωμί με τα τρία, αν στο δωμάτιο μπαίνει κάποιος ηλικιωμένος το παιδί έπρεπε να σηκώνεται όρθιο.

Imagini pentru εκπαιδευση στην αρχαια ελλαδα

 

Ο παιδαγωγός έχει ακόμη μία πιο σημαντική αποστολή :
πρέπει να είναι ο μόνιμος συνοδός του παιδιού έως την εφηβεία ,πρέπει να τον επιβλέπει συνέχεια ,για την ηθική διαμόρφωση του χαρακτήρα του , να του απα γορεύει συναντήσεις με ύποπτα άτομα ή να πλησιάζει σε χώρους όπου μπορεί να δεί ή να ακούσει πράγματα τα οποία θα είναι επικίνδυνα για την διαμόρφωση του χαρακτήρα του.
Όση ώρα είναι το παιδί στο σχολείο ο παιδαγωγός κάθονταν συνήθως στην ίδια αίθουσα διδασκαλίας και ακούει τον μαθητή.Έτσι αφού ήταν στο μάθημα τε λειώσει ο παιδαγωγός θα μπορεί αργότερα στο σπίτι να βοηθήσει το παιδί να επαναλάβει τα μαθήματα του.
Οι δάσκαλοι καθόταν σε καρέκλες που η πλάτη και τα πόδια ήταν κυρτά. Οι καρέκλες αυτές λεγότανε θρόνοι και είναι οι πρόδρομοι των εδρών. Οι μαθητές οι παιδαγωγοί και οι βοηθοί του δασκάλου κάθονταν σε σκαμνάκια με ίσια πόδια και χωρίς ράχη. Δεν υπήρχαν τραπέζια ,στις κέρινες πλάκες τους που ήταν πολύ σκληρές έγραφαν αφού τις ακουμπούσαν πάνω στα γόνατα τους ή έβαζαν πάνω σ’άυτές ένα φύλλο παπύρου.Στην Αθήνα δεν υπήρχαν δημόσια σχολεία ,υπήρχαν πάρα πολλά αλλά όλα ανή καν σε ιδιωτικούς δασκάλους.
Στο σχολείο ο δάσκαλος μόλις τα παιδιά μάθαι ναν να διαβάζουν,τα έβαζε να διαβάζουν δυνα τά στην τάξη, καθισμένα πάνω σε σκαμνά κια ,τους στίχους των μεγάλων ποιητών και τα ανά γκαζε να τους αποστηθίσουν. Οι κιθαριστές με την σειρά τους όταν ο μαθητής γνώριζε πια να παίζει το όργανό του ,τον έβαζαν να μάθει και άλλα έργα των λυρικών ποιητών.Πριν τον πέμπτο αιώνα ήταν αρκετό κάποιος να ήξερε να γράφει και να διαβάζει για να κάνει τον δά σκαλο.
Οι δάσκαλοι και κυρίως οι βοηθοί πληρώνο νταν από τα χρήματα που έδιναν οι γονείς των μαθητών και πρέπει να έπαιρναν πολύ λίγα χρήματα από το δεύτερο ήμισυ του πέμπτου αιώνα με την εμφά νιση των σοφιστών όπου άρχισαν να εμφανίζονται πραγματικοί καθηγη τές με κύρος και με καλές αμοιβές για τις υπη ρεσίες που πρόσφεραν.
Το παιδί άρχιζε πρώτα να μαθαίνει να διαβάζει μετά να γράφει .Έπρεπε πρώτα να μαθαίνει να λέει αποστηθίζει τα ονόματα των γραμμάτων της αλφαβήτου και τα χάραζε στην μνήμη του με μνημο νικούς στίχους.
Στην αρχαία Αθήνα προχωρούσαν αργά ,από το πιο απλό στο πιο περίπλοκο ,από το γράμμα στην συλλαβή με δύο γράμματα (βήτα και άλφα = βα),ύστερα στη συλλαβή με τρία και τέσσερα γράμματα και συνέχιζαν με λέξεις πολύ σπάνιες και δύσκολες ,όπως λυγξ. Δεν έκαναν καμία προσπάθεια να του κάνουν τα πράγματα πιο εύκολα.Αντίθετα πίστευαν πώς όταν υπερνικηθεί η πιο μεγάλη δυσκολία ,αυτό που απέμενε θα το μάθαινε πιο εύκολα. Υπήρχαν συλλαβητάρια στα οποία οι συλλαβές κάθε λέξης ήταν χωρισμένες.

Imagine similară
Η ανάγνωση ήταν πολύ δύσκολη και δεν χρησιμοποιούσαν σημεία στίξεις αλλά ούτε υπήρχαν διαστήματα ανάμεσα στις λέξεις.
Ο μαθητής μάθαινε να διαβάζει δυνατά και ποτέ από μέσα του.Οι νεαροί μαθητές ή διάβαζαν μόνοι τους με δυνατή φωνή ή έβαζαν κάποιο δούλο να τους διαβάζει.Στη συνέχεια το παιδί μάθαινε να γράφει τα γράμματα σε μία ξύλινη πλάκα, που είχε ένα πλαίσιο και στο εσωτερικό του και στο εσωτερικό του πλαισίου υπήρχε κερί ,πάνω στο οποίο χάραζαν τα γράμματα με ένα μυτερό εργαλείο ή μαχαιράκι (γραφίς) που στο άλλο άκρο ήταν πλατύ και στρόγγυλο για να μπορούν να σβή νουν.Αυτές οι πλάκες άλλοτε ήταν απλές άλλοτε διπλές ,τριπλές ή τετραπλές και στις τελευταίες τα διάφορα κομμάτια συνδέονταν μεταξύ τους με στρόφιγκες η με σπάγκο που τον περνούσαν μέσα από τρύπες.
Ο δάσκαλος έγραφε πρώτα ελαφρά τα γράμματα πάνω στο κερί και ο μαθητής έγραφε από πάνω πατώντας δυνατότερα την πένα του.Έγραφαν επίσης με μελάνη πάνω σε φύλα παπύρου.Το μελάνι ήταν πηχτό ,το κοπάνιζε και μετά το διέλυε ο δάσκαλος ή ένας βοηθός του και για πένα χρησιμοποιούσαν ένα καλάμι που το έσκιζαν στην άκρη.Χρησιμοποιούσαν επίσης όστρακα (κομμάτια αγγείων) που χρη σίμευαν κυρίως για να κάνουν σχέδια γραφής.

Οι μαθητές χρησιμοποιούσαν επίσης χάρακες σε σχήμα σταυρού ,τους χρησιμο ποιούσαν με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι τα γράμματα σε μία ευθεία και να είναι το ένα κάτω από το άλλο. Η διάταξη αυτή λέγεται στοιχηδόν .
Με μεθόδους τόσο πρωτόγονες η εκμάθηση ανάγνωσης και γραφής διαρκούσε πολύ καιρό, συνήθως διαρκούσε τρία έως τέσσερα χρόνια.Το παιδί ήξερε να δια βάζει και να γράφει σχετικά καλά και στην αρχή το έβαζαν να αποστηθίζει στίχους.Έπειτα κομμάτια ποιητών όλο και μεγαλύτερα και ιδίως του ποιητή του Όμήρου.
Ο ρήτορας Ηράκλειτος έγραψε κάποτε:
Από την πιο τρυφερή ηλικία στο άδολο πνεύμα του παιδιού που κάνει τις πρώτες σπουδές ,δίνουν τον Όμηρο για τροφή :
«είναι πολύ σωστό να ρουφάει το πνεύμα μας από τα σπάργανα το γάλα των στίχων του.Μεγαλώνουμε και είναι πάντα κοντά μας».

Η αριθμητική συμπλήρωνε τελικά την διδασκαλία
Στο σύστημα αγωγής των Ελλήνων η μουσική μόρφωση των νέων ήταν ένας από τους βασικότερους παράγοντες της εκπαίδευσής τους
Από ιστορική άποψη η διδασκαλία της μουσικής θα πρέπει να άρχισε πολύ πρίν την διδασκαλία των γραμμάτων .Σε όλες τις εποχές οι Έλληνες μάθαιναν μουσική και χορό και θεωρούσαν την εκμάθηση του τραγουδιού και των μουσικών οργά νων σαν την βάση της παίδευσης των ελευθέρων πολιτών.
Ήδη από την Ομηρική εποχή οι τραγουδιστές ,οι αοιδοί ,που υμνούσαν τα παλιά κατορθώματα περι βάλλονταν με εκτίμηση και σεβασμό όπως δηλώνει ο Οδυσ σέας στους Φαίακες.
Γιατί έχουν δόξα και τιμή στη γη οι τραγουδιστές απ’΄ολους ,που τους έμαθε να τραγουδούν η Μούσα και αγάπησε το γένος τους ξέχωρα απ’ολα τ’΄αλλα.
Είναι χαρακτηριστικό πως το ίδιο το όνομα της μουσικής προέρχεται από τις Μούσες, Η μουσική φαινόταν αληθινά στους Έλληνες σαν το ουσιαστικό μέρος και σαν το καλύτερο σύμβολο κάθε μόρφωσης .Ο άνθρωπος ο πραγματικά μορφωμένος είναι ο μουσικός ανήρ
Χαρακτηριστικό είναι η μουσική προσφορά που οι επιζώντες κάνουν στους συγ γενείς ή στον φίλο που δεν υπάρχει πια .
Χρειάζεται αυτό το φτωχό σώμα που πιστεύουν πως ζει κάτω από την γηκάτι άλλο από προσφορές.Του χρειάζεται η πνευματική ευχαρίστηση !
Να γιατί μέχρι τον τάφο φροντίζουν να δώσουν χαρά κάνοντας να φτάσουν οι ήχοι της μελωδίας που τον μάγευαν σε όλη του την ζωή.
Λένε πώς η μουσική εξημερώνει τα ήθη, αλλά για τους Έλληνες ήταν η πρώτη κατά σταση του πολιτισμού και κάθε τροποποίηση που γινόταν στην τεχνική της μουσικής τους φαινόταν επικίνδυνη και ικανή ν’αλλάξει την ηθική ισορροπία όλου του σώματος της πολιτείας και ολόκληρου του κράτους.
Ο νεαρός Αθηναίος μόλις μάθαινε να γράφει και να διαβάζει έπρεπε να αρχίσει να μαθαίνει μουσική. Στα Αθηναϊκά σχολεία η μουσική άρχιζε μαζί με την λογοτεχνία.

 

Imagine similară

Στο πρόγραμμα εκπαίδευσης προέβλεπε μαζί με την ανάπτυξη του μυαλού ταυτό χρονα ξεκινούσε και η σωματική ανάπτυξη.
Στην Αθήνα και την Σπάρτη το πρόγραμμα της γυμναστικής ήταν καθορισμένο με νόμο και ήταν κάτω από τον απόλυτο έλεγχο του κράτους ,υπήρχαν δε παιδα γωγοί και ειδικοί υπάλληλοι που παρα κολουθούσαν την τήρηση των αποφά σεων.Οι νεαροί Αθηναίοι εκπαιδευόντουσαν στις παλαίστρες από τα δώδεκα τους χρόνια. Οι παλαίστρες όπως και τα σχολεία ήταν ιδιωτικές και έφεραν το όνομα του ιδιοκτήτη τους , σε αντίθεση με τα γυμνάσια που ήταν κρατικά.
Στις παλαίστρες κυριαρχούσε ο παιδοτρίβης που ήταν υπεύθυνος για την σω ματική εκπαίδευση των νέων ,κυκλοφορούσε ανάμεσα στους νέους και διηύθυνε τις ασκήσεις με μία μακριά διχαλωτή βέργα με την οποία τιμωρούσε τους απεί θαρχους, φορούσε πορφυρή χλαμύδα και την έβγαζε μόνο όταν ήταν να δείξει στα παιδιά κάποια άσκηση. Έίχε συχνά κάτω από τις διαταγές του βοηθούς τους οποίους επέλεγε από τους μαθητές τουΠαρακολουθούσε επίσης το παράστημα των μαθητών που έπρε πε να βαδίζουν ίσια με τις μύτες των ποδιών τους προς τα έξω. Τρία ήταν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστι κά της ελληνικής γυμναστικής :
-η τέλεια γυμνότητα του αθλητή (η λέξη γυμναστική προέρχεται από την λέξη γυμνός),
-η χρήση αλοιφών από λάδι
-και το παίξιμο του αυλού όσο διαρκούσαν οι ασκήσεις.
Τα απαραίτητα εφόδια για ένα παιδί που πήγαινε στην παλαίστρα είναι :το σφουγγάρι για την καθα ριότητα ,το μικρό αγγείο για το λάδι (αλάβαστρος) και η μπρούτζινη ξύστρα (στλεγγίς ή στελγίς)

Οι κύριες σωματικές ασκήσεις των νέων στην παλαίστρα ήταν η πάλη, ο δρόμος το άλμα ο δίσκος και το ακόντιο.
Σε κάθε παλαίστρα υπήρχε τουλάχιστον ένας αυλητής .Καθήκον του ήταν όχι μό νο να ρυθμίζει τις ασκήσεις ευκαμψίας αυτό που σήμερα ονομάζουμε σουηδική γυμναστική αλλά ακόμη και την ρίψη του δίσκου ἠ του ακοντίου αλλά και άλλα αθλήματα.
Από την εποχή του Πεισιστράτου, τον έκτο αιώνα γινόταν στην γιορτή των Παναθηναίων ένας αγώνας που συμμετείχαν μόνο παιδιά ,το πένταθλο, που περιελάμβανε πέντε αγωνίσματα :την πάλη ,τον δρόμο ,το πήδημα, την ρίψη δίσκου και το ακόντιο.

Η πάλη ήταν το κατεξοχήν αγώνισμα ,αυτή είχε δώσει και το όνομά της στις παλαίστρες. Τα παιδιά αρχίζουν ισιώνοντας το έδαφος με ένα φτυάρι εργαλείο. Έπειτα τα παιδιά αγωνίζονταν δύο -δύο με τα κεφάλια χαμηλωμένα ,τα μπράτσα τεντωμένα μπροστά και προσπαθούσαν να πιάσουν τον αντί παλο τους η από τον καρπό η από τον λαιμό ή από την μέση.

Τα αγωνίσματα του δρόμου ήταν πολλά :
δρόμος ταχύτητας ,μήκος σταδίου (διαφορετικά από πόλη σε πόλη περίπου όμως τετρακόσια είκοσι μέτρα ) ή διπλού σταδίου (δίαυλος) ή τετραπλού σταδίου (ίππιος) και ο δρόμος μεγάλου μήκους που μπορούσε να φτάσει μέχρι είκοσι τέσσερα στάδια .δηλ. περισσότερα από τέσσαρα χιλιόμετρα

Στο πήδημα οι Έλληνες φαίνεται ότι συνήθιζαν μόνο το άλμα εις μήκος μετά φοράς. Και στο αγώνισμα αυτό όπως και στην πάλη ,τα παιδιά πρώτα ίσιωναν με το φτυάρι το έδαφος στο σημείο που θα έπε φταν μετά το άλμα.
Εκείνο που κάνει εντύπωση είναι ότι είναι ότι δεν βλέπουμε σχεδόν ποτέ μέσα στους άλλους αγώνες την κολύμβηση, ενώ οι Έλληνες είναι ναυτικός λαός πολύ σπάνιες είναι επίσης οι κωπηλασίες και οι λεμβοδρο μίες. Ίσως εξηγείται το γεγονός ότι οι Έλληνες ήρθαν από βορρά από ηπειρωτική περιοχή και τα αγω νίσματα καθορίσθηκαν σύμφωνα με την παράδοση.

Στο δέκατο έκτο έτος της ηλικίας η έτος της ηλικίας η εκγύμναση των νέων σε γενικές γραμμές τελείω νε ,τα παιδιά των φτωχών άρχιζαν να εργάζονται διότι δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να σπουδάσουν σε ανώτερα σχολεία.Τα παιδιά των πλουσίων όμως σπούδαζαν ακόμη για δύο χρόνια στο πανε πιστήμιο, ήταν δηλαδή κάτω από την εκπαίδευση και παρακολούθηση της ομά δος ενός σοφιστή , ενός φιλοσόφου ή ενός ρήτορα στον οποίον οι γονείς του πλή ρωναν πολλά χρήματα.
Ο νεαρός Αθηναίος στην εποχή του Περικλή μελετά την διδασκαλία του Αναξα γόρα διαβάζει με θαυμασμό τις αστρονομικές θεωρίες του Μέτωνα ,συζητάει με πάθος για τα φιλοσοφικά έργα του Δήμωνα και του Πρωταγόρα και ενημερώ νεται για πρώτη φορά για τις τολμηρές απόψεις των σοφιστών.
Στα δεκαοκτώ τους οι νέοι της Αθήνας ήξεραν να διαβάζουν, να γράφουν να χο ρεύουν να τραγου δούν και να παίζουν λύρα και αυλό.Γνώριζαν επίσης να κολυμπούν να ιππεύουν , να παλεύουν να τρέχουν και να πηδάνε.
Είχαν μάθει να απαγγέλλουν στίχους από τα έργα του Ομήρου και του Ησιόδου και από άλλους λυρικούς ποιητές αλλά πάνω απ’ όλα είχαν αποκτήσει καλούς τρόπους και συμπεριφορά.Στα δεκα οχτώ τους οι νέοι της Αθήνας για να μπορούν να θεωρούνται Αθηναίοι πολίτες,έπρεπε να περάσουν άλλη μία δοκιμασία ,την δοκιμασία της εφηβείας ,μία δοκιμασία με καθαρά στρατιωτικό χαρακτήρα. Οι καθοδηγητές της εκλέγονταν από το κράτος και ο ανώτερος διοικητής άνηκε στους στρατηγούς.
Οι έφηβοι έπαιρναν καθαρά στρατιωτική εκπαίδευση στα δεκαοχτώ τους και γίνονταν πολεμιστές με την επίβλεψη του επίσημου κράτους προετοιμαζόμενοι  για την προοπτική του πολέμου.

Τον μήνα Βοηδρομιώνα στον ναό της Αγλαύρου ο νέος της Αθήνας πάνοπλος μαζί με τους συντρόφους του καλούνταν να δώσει τον όρκο με τον οποίο θα τον χώριζε για πάντα από την παιδική του ηλικία.
Ο όρκος του έφηβου ήταν ο εξής.

θα κρατώ τα όπλα αυτά και δεν θα τα ντροπιάσω
και μόνος και με συντροφιά και εδώ και όπου λάχω.
θα πολεμήσω ακούραστα και αφρόντιστα θα πέσω
και την πατρίδα μιά φορά μεγάλη θα την κάνω
και τους δικαίους θ’ αγαπώ και θα τιμώ τους νόμους.
θα κατατρέχω τον κακό ,θα σφάζω τον προδότη,
κι αν ίσως ψέματα μιλώ, κολάστε με θεοί μου!

 

Από τον Ξενοφώντα και τον Πλάτωνα μαθαίνουμε ότι καθ’ όλη την διάρκεια της δοκιμασίας οι έφηβοι περνούσαν την ζωή τους στην ύπαιθρο για να συνηθίσουν στην σκληρή διαβίωση και την επιβίωση σαν μελλοντικοί υπερασπιστές της  πατρίδας.

Η στρατιωτική προετοιμασία των εφήβων ήταν πολύπλευρη. Οι παιδοτρίβες τους ασκούσαν καθημε ρινά στις παλαίστρες και στα γυμνάσια ,ο οπλομάχος διηύθυνε τις ασκήσεις πεζικού .Ο ακοντιστής δίδασκε την ρίψη του ακοντίου ,ο τοξότης την χρήση του τόξου και ο αφέτης την χρήση του καταπέ λτη. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτοί, υπήρχαν και οι σωφρονιστές οι οποίοι ήταν ειδικά διαλεγμένοι για να παρακολουθούν την συμπεριφορά και την πειθαρχεία των εφήβων. Τον τέταρτο αιώνα εμφανίστηκαν οι κοσμητές οι οποίοι αντικατέστησαν τους σοθρονιστές.
Οι κομιστές εκλέγονταν για ένα χρόνο από τους πιο σεβαστούς πολίτες και σ’αυτούς υπάγονταν οι καθηγητές των εφήβων ή διορίζονταν από τους ίδιους.

Imagini pentru αθηναιοι εφηβοι

Κατά την διάρκεια της εκπαίδευσης οι έφηβοι κοιμόντουσαν τυλιγμένοι με τις χλαμύδες στο ύπαιθρο.
Ο Πλάτωνας απαιτούσε οι νέοι να μαθαίνουν την ταχτική του πολέμου, την πο ρεία και την τέχνη της στρατοπεδίας, τα οποία μάθαιναν οι έφηβοι τον πρώτο χρόνο της εκπαίδευσης τους.
Με το πέρας του πρώτου χρόνου οι έφηβοι οπλισμένοι με ασπίδα και ακόντιο παρουσιαζόταν σε μία επιθεώρηση ένα είδος οργανωμένης παρέλασης στον περίβολο του θεάτρου.
Στην αρχαία Αθήνα το στράτευμα αποτελούταν από 42 σειρές ,ηλικίας από 19 έως 60 ετών και κάθε σειρά είχε και τον επώνυμο ήρωα της. Όλοι οι έφηβοι της Αθήνας έκαναν θητεία δύο χρόνων φρουράς στα σύνορα σαν περίπολοι – φύλακες , όπου φρόντιζαν οι ίδιοι για την συντηρόντουσαν ,παρατηρούσαν , σκέ πτονταν ,αποφάσιζαν και δρούσαν τελείως μόνοι τους , η ενδυμασία τους δε ήταν μόνο τα μαύρα ρούχα. Ο βασικότερος χώρος εκπαίδευσης των νέων της Αθήνας ήταν τα σύνορα με την Βοιωτία , τόπος ορεινός και άγριος που κατοικούνταν μόνο από βοσκούς και κυνηγούς.Επίσης η παραπάνω περιοχή ονομάζονταν Μέλαιναι ή Μελανία Χώρα (μαύρη γη) και ήταν υπό αμφισβήτηση και από τις δύο πόλεις.
Η θητεία τους ήταν περίοδος εκπαίδευσης και τέλειας απομόνωσης από την οικο γένεια τους και την κοινωνία και όπως είναι φυσικό θα πρέπει να επέφερε στους έφηβους αφόρητη ψυχική και σωματική κούραση ,διότι για δύο χρόνια ήταν μα κριά από την πόλη χωρίς να έχουν καμία κοινωνική επαφή, αλλά παράλληλα ήταν υπεύθυνοι για την φύλαξη και ασφάλεια της Αθηναϊκής επικράτειας, μάθαι ναν να χρησιμοποιούν οποιονδήποτε τρόπο ή μέσον που θα τους έδινε την νίκη
Ο Αριστοτέλης παρουσιάζει την παραπάνω περίοδο σαν στρατιωτική θητεία ,αλλά σίγουρα ήταν κάτι πολύ περισσότερο διότι η εκπαίδευση των νέων ξεκινού σε ουσιαστικά στα 16 και τελείωνε στα 20 περιελάμβανε δε πέρα από την στρατιωτική εκπαίδευση και πολλά αλλά θέματα.

Με το τέλος της θητείας τους στα σύνορα οι νέοι θεωρούνταν πλέον πολίτες και οπλίτες. Απαραίτητες προϋποθέσεις για να θεωρηθεί ο νέος οπλίτης ήταν ο γά μος και η ένταξη του στην φάλαγγα των οπλι τών.
Οι Αθηναίοι διατηρούσαν καταλόγους με τους πολίτες που μπορούσαν να στρα τολογηθούν.Στις εκστρατείες συμμετείχαν όσοι δεν είχαν συμμετάσχει στο παρελ θόν.Πέρα από τις εκστρατείες από τις σειρές εκλεγόντουσαν οι δημόσιοι διαιτητ ές και οι άρχοντες της πόλης.
Από την τελευταία σειρά ( 60 ετών- των γερόντων) εκλέγονταν οι άρχοντες.

 

ΣΠΑΡΤΗ

Οι Δωριείς οι κατακτητές της Λακωνικής γης εξαιτίας του μικρού τους αριθμού αλλά και ζώντας σε μία χώρα από υποταγμένους λαούς που κατά βάθος ήταν εχθροί και περιτριγυρισμένοι από εχθρικούς λαούς αναγκάστηκαν να ζουν σαν σε στρατόπεδο για να μπορέσουν να εξασφαλίσουν την επιβίωση τους σαν ελληνικό φύλο.
Για να εξασφαλίσουν την κυριαρχία στην περιοχή έπρεπε να δυναμώσουν από την παιδική ηλικία το θάρρος και την ενεργητικότητα κάθε μελλοντικού πολίτη.
Στη Σπάρτη σε αντίθεση με την Αθήνα η εκπαίδευση των νέων είχε καθαρά στρατιωτικό προσδιορι σμό μιας και η κοινωνία της Σπάρτης είχε καθαρά στρατιωτικό χαρακτήρα.
Η ανατροφή των νέων απασχολούσε ιδιαίτερα την πολιτεία.Όποιο παιδί γεννιό ταν δύσμορφο και όχι τέλειο το θανάτωναν,επειδή θεωρούσαν ότι δεν θα γίνο νταν καλός στρατιώτης.Τα υγιή παιδιά από την γέννηση τους ανήκαν στην πο λιτεία η οποία τα εμπιστευόντουσαν στις μητέρες τους μέχρι το 7ο έτος ,για να τα αναθρέψουν. Από το 7ο μέχρι το 18ο τα αναλάμβανε η πολιτεία. Κατά το διάστημα αυτό οι νέοι ζούσαν οργανωμένοι σε αγέλες οι οποίες ήταν χωρισμένες βασικά σε δύο ομάδες,σε μία ομάδα συνομηλίκων που ονομάζονταν (βούα)που τις διοι κούσαν οι μεγαλύτεροι από τους είρηνες και διαιρούνταν σε λόχους που τους οδηγούσε το πιο συνετό από τα αγόρια που το ονόμαζαν βουαγό.

Imagini pentru σπαρτιατες

 

Τα αγόρια της Σπάρτης σύμφωνα με την ηλικία τους ανήκαν σε κατηγορίες. Το αγόρι από οκτώ ετών ονομάζονταν μειράκιον ή λυκόπουλο (ρωβίδας ,προμικιζόμενος, μικκιζό μενος, πρόπαις), ,από δώδεκα έως τα δεκα πέντε (πρωτοπάμπαις, ατροπάμπαις, μελλεί ρην (μελλέφηβος)-τέλος από τα δεκαέξι μέχρι τα είκοσι είρην.Οι Ίλες αντιστοιχούσαν σε παιδικές ομάδες με καθαρά στρατιωτικό χαρακτήρα, τα παιδιά εξασκούνταν στην χρήση όπλων ,στην εκτέλεση αποστολών και στην σιδερένια πειθαρχία.Η ατομικότητα εξαφανί ζονταν ενώ η ομαδικότητα ήταν ο βασικός σκοπός της εκπαίδευσης. Κατά την διάρκεια της εκπαίδευσης τα παιδιά βασικά μάθαιναν γραφή και ανάγνωση κάτω από την καθοδή γηση των παιδονόμων και ασκούνταν στην σκληραγωγία του σώματος, στην πειθαρ χία,στην απόκτη ση πολεμικών δεξιοτήτων στην μόρφωση και την απόκτηση ήθους. Γι αυτό όσο μεγάλωναν τόσο πε ρισσότερο τα ασκούσαν.Τα κούρευαν σύρριζα και τα μάθαι ναν να περπατούν ξυπόλυτα και να παί ζουν τον περισσότερο καιρό γυμνά.Μάθαιναν ακόμη πολεμικά τραγούδια και τα έπη του Ομήρου, αλλά ήταν υποχρεωμένα να ακούν διαφόφόρων ειδών αφηγήσεις και να απαγγέλουν στίχους πα τριωτικού περιεχομένου
0 Πλούταρχος αναφέρει ότι τα παιδιά της Σπάρτης οπωσδήποτε μάθαιναν να γράφουν και να διαβά ζουν αλλά αυτό γίνονταν επειδή ήταν απολύτως αναγκαίο.
Βέβαια εκτός από τις συνεχείς στρατιωτικές ασκήσεις που προετοίμαζαν τους νέους σπαρτιάτες για πόλεμο ,έπαιρναν και κάποια μουσική μόρφωση, που εξ άλλου είχε σχέση με τον πόλεμο,γιατί ο πολύ καλά κανονισμένος μουσικός ρυθμός των χορών ετοιμάζει τις πειθαρχημένες κινήσεις των ταγμάτων και καθώς ο αυλός και τα τραγούδια ρύθμιζαν τις κινήσεις του σπαρτιατικού Στρατού.
Μετά τα δώδεκα φορούσαν ένα ιμάτιο το ίδιο όλο τον χρόνο, δεν έκαναν μπάνιο και δεν αλείφονταν με λάδι παρά μόνο στις πιο γιορτινές ημέρες του χρόνου. Για το παραμικρό παράπτωμα μαστιγώνο νταν άσχημα,στα δείπνα τους έδιναν επίτη δες κακής ποιότητος τροφή και πολύ λίγη για να τα ανα γκάσουν να κλέβουν τρόφιμα για να συνηθίσουν έτσι στη τόλμη και την επιβίωση.
Στα δεκαέξι τους τα παιδιά της Σπάρτης περνούσαν από την παιδική ηλικία στην νεότητα Οι είρηνες υφίστανται πολλές και διαδοχικές μυήσεις που είναι απόδειξη αντοχής και παράλληλα τελετές με μα γικό χαρακτήρα πολύ συχνά με χορούς και μασκαράτα.Στο βωμό της Ορθίας Αρτέμιδος οι έφηβοι χωρι σμένοι σε δύο αντίπαλες ομάδες έρχονται να κλέψουν τυριά και αυτό το μεγάλο παιχνίδι γίνεται η αφορμή να δώσουν και να πάρουν μερικά χτυπήματα με το μαστίγιο.
Από τα 18 -20 χρόνια τους οι νέοι της Σπάρτης όπως οι Αθηναίοι συνομήλικοι τους έπρεπε να περά σουν την τελική δοκιμασία .Την ποιο σκληρή δοκιμασία του κρύπτη, τα δύο χρόνια της απομόνωσης και της ατομικής πρωτοβουλίας, μίας δοκιμασίας που με το τέλος της σήμαινε και το τέλος της εφη βείας και την είσοδο των νέων στους πολεμιστές.
Ο Κρύπτης ήταν ο νέος που εγκατέλειπε την πόλη για να περιπλανηθεί κρυμμένος και πλήρως απομο νωμένος με ελαφρύ οπλισμό στην ύπαιθρο και στα βουνά.

 

Η εκπαίδευση του Κρύπτη ήταν πολύ πιο σκληρή από αυτή του Έφηβου ,αφού όλη την περίοδο της εκπαίδευσης οι Κρύπτες έκαναν καταδρομές σε δάση και σε βουνά αναριχόντουσαν σε βράχους σε τοίχους και άγριες χαράδρες, ενώ το βασικό στοιχείο της εκπαίδευσης ήταν η παραμονή τους την νύχτα στα βουνά. Στην περίοδο της εκπαίδευσης ήταν από τις πλέον διαδεδομένες τέχνες το κυνή γι και ο φόνος των Ειλώτων, τους οποίους η κοινωνία κάθε χρόνο τους κήρυττε τον πόλεμο για να μην θεωρηθεί φόνος ο θάνατός τους από τους Κρύπτες.
Στα είκοσι τους οι νέοι της Σπάρτης ήταν τέλειοι στρατιώτες και μπορούσαν να γίνουν πολίτες της πόλης
Για να θεωρηθούν όμως πολίτες και πολεμιστές με πλήρη δικαιώματα έπρεπε να περάσουν από την εκπαίδευση και την αγωγή του Κρύπτη καθώς επίσης και ένα σύνολο μυητικών τελετουργιών που συνεχίστηκαν έως την κλασική εποχή.

Imagine similară
Όπως αναφέρθηκε παραπάνω η κοινωνία της Σπάρτης αν εξαιρέσει κάποιος ότι έδινε στα παιδιά της κάποια μουσική μόρφωση και τα απαραίτητα στοιχεία ανάγνωσης και γραφής μπορούμε να πούμε πως ολόκληρη η σπαρτιατική εκπαί δευση που την είχε οργάνωση σχολαστικά και την κρατούσε κάτω από τον έλεγχό του το κράτος, περιορίζονταν σε σωματικές ασκήσεις και στην προετοιμασία του πολέμου.
Εκτός από τον πόλεμο και τις ασκήσεις ο Σπαρτιάτης τις μόνες ασχολίες που είχε ήταν το κυνήγι και την συνομιλία στους δημόσιους χώρους ,όπου συνηθίζονταν τα λίγα και φρόνιμα λόγια(λακωνισμός).

 

Απαγορεύονταν τα ταξίδια έξω από την Σπάρτη ,για να μην διατρέχει κίνδυνο εκφυλισμού η σπαρτιά τικη ζωή από την μίμηση ξένων συστημάτων.
Πρέπει να αναφερθεί ότι στην Σπάρτη τα κορίτσια σε αντίθεση με την Αθήνα (εκεί τα κορίτσια ζού σαν κλεισμένα) γυμνάζονταν δημόσια στα διάφορα σπορ όπως τα αγόρια. Πάλευαν, έριχναν το δίσκο ή το ακόντιο (που θεωρούταν πολε μικό όπλο).Το εκπαιδευτικό σύστημα της Σπάρτης ήθελε να δημιου ργήσει μητέρες ρωμαλέες και δυνατές προικισμένες με αντρικές αρετές.
Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι ο νομοθέτης Λυκούργος για να αποφευχθεί η μαλθα κότητα μιας σπιτικής εκπαίδευσης χωρίς σκληραγωγία, επέτρεψε στα κορίτσια να εμφανίζονται γυμνά στις λιτανείες όπως και τα αγόρια και να χορεύουν και να τραγουδούν μπροστά στους άντρες.Οι χοροί των κοριτσιών της Σπάρτης που τους χόρευαν ενώ τραγουδούσαν τα παρθένια του Αλκμάνος ήταν περίφημοι ανάμεσα στους χορούς αυτού του είδους.
Έτσι ετοίμαζαν γάμους αρμονικούς που θα έδιναν στην Σπάρτη ρωμαλέα παιδιά.
Ο πόλεμος για τον Σπαρτιάτη ήταν βίωμα ζωής , ξεκινούσε γι΄αυτόν με την μάνα του ή την γυναίκα του να αδιαφορούν για την ζωή του και να ενδιαφέρεται μόνο για την τιμή του, το καλό , την δόξα και την ακεραιότητα της Σπάρτης, γι΄αυτό ξεκινώντας για τον πόλεμο του έδιναν την ασπίδα του και έλε γαν :
(Η ταν ή επί τας) δηλ. (ή θα νικήσεις ή θα γυρίσεις νεκρός πάνω στην ασπίδα σου).
Για να αποκτήσουν όμως πολιτικά δικαιώματα έπρεπε να εκλεγούν μέλη μίας από τις δεκαπενταμε λείς ομάδες που ονομάζονταν (συσσίτια) ή (συσκηνίες) και δεν ήταν τίποτα άλλο από μονάδες στρα τού.Οι εικοσάχρονοι υπέβαλαν αίτηση υποψηφιότητας για ομάδες όπου υπήρχαν κενές θέσεις .Τα ήδη μέλη ψήφιζαν με μυστική ψηφοφορία αν θα δεχόταν τον κρύπτη η όχι, μία αρνητική ψήφος ήταν αρκε τή να μην γίνει δεκτός ο υποψήφιος.

Οι δεκαπέντε κάθε ομάδος ζούσαν μέρα νύχτα μαζί και κοιμόντουσαν σε κοινούς στρατώνες και έτρω γαν σε κοινούς χώρους τον μέλανα ζωμό.
Μετά απ ‘;όλα αυτά κάθε μέλος ήταν υποχρεωμένο να προσφέρει στα συσσίτια τα οποία άνηκε ,κάθε μήνα τα εξής:
-περίπου τριάντα κιλά αλεύρι , δεκαπέντε κιλά κρασί , έντεκα κιλά τυρί, έξι κιλά σύκα και μία μικρή χρηματική προσφορά.
Αυτός που δεν κατέβαλε τα παραπάνω εξέπιπτε από μέλος ενώ ταυτόχρονα έχανε τα πολιτικά του δικαιώματα.
Σε αντίθεση με τους Κρύπτες οι κανόνες των πολιτών ήταν τελείως διαφορετικοί.
Κατά το 30 ο έτος παντρεύονταν , κατά το 60 ο έληγε το στρατιωτικό στάδιο και από τότε καταγίνο νταν με την διαχείριση των δημόσιων υποθέσεων και με την ανατροφή των παιδιών της πολιτείας.
Ελεύθερος πολίτης με πλήρη πολιτικά δικαιώματα στην αρχαία Σπάρτη ήταν αυτός που είχε γεννηθεί από πατέρα και μητέρα Σπαρτιάτες, ήταν υγιείς και κατά την γέννηση του ήταν αρτιμελής να έχει συμμετάσχει σε όλα τα στάδια του Σπαρτιατικού στρατιωτικού βίου και να μην έχει πέσει σε (ατιμία).
Οι πολίτες είχαν δικαίωμα στην κοινή ζωή ,στα δείπνα ,στις ανοιχτές μάχες ,στα πεδινά μέρη, στην κατά μέτωπο επίθεση κ.λ.π., αρετές οι οποίες τιμόντουσαν στην Σπάρτη περισσότερο από οποιοδήποτε μέρος της Ελλάδος, επίσης αξίζει να αναφερθεί ότι το χαρακτηριστικό των ενήλικων Σπαρτιατών ήταν τα μακριά μαλ λιά πράγμα το οποίο δεν συναντάται στην υπόλοιπη Ελλάδα.
Μοναδική εργασία των Σπαρτιατών ήταν η στρατιωτική εκπαίδευση που συνεχίζονταν είτε σε περίο δο πολέμου είτε σε περίοδο ειρήνης.Ουσιαστικά οι Σπαρτιά τες έως τα τριάντα τους ζούσαν σε κατά σταση μόνιμης επιστράτευσης.
Τα έσοδα τους προέρχονταν από κλήρους που τους καλλιεργούσαν οι είλωτες, οι κλήροι πήγαιναν πάντα στους πρωτότοκους οι υπόλοιποι δεν παίρνανε τίποτα.
Άλλοι λόγοι που έχανε ένας Σπαρτιάτης τα πολιτικά του δικαιώματα ήταν η περίπτωση να λιποτα κτήσει,να πιαστεί αιχμάλωτος ή να υποχωρήσει μπροστά στην ανωτερότητα του εχθρού.
ΚΡΗΤΗ

Αντίθετα από την Αθήνα και την Σπάρτη στην Μινωϊκή Κρήτη η εκπαίδευση και η μύηση των εφήβων στους νόμους και τις αρετές της κοινωνίας ήταν δουλειά έμπειρων και επώνυμων παιδαγωγών.
Σκοπός αυτών των ανθρώπων ήταν η σωστή διάπλαση των εφήβων ώστε να μπο ρέσουν να γίνουν ενεργά και αξιότιμα μέλη της κοινωνίας.

 

Στην Κρήτη οι νέοι ζούσαν κατά ομάδες που ονομάζονταν Αγέλες, ενώ οι ενή λικες απάρτιζαν τα ένοπλα σώματα που ονομάζονταν εταιρίες.
Η εκπαίδευση των νέων της Μινωϊκής Κρήτης μοιάζει πολύ με την εκπαίδευση που πήρε ο Αχιλλέας από τον Χείρωνα και τον Φοίνικα, δηλ. οι νέοι μάθαναν τρό πους καλής συμπεριφοράς ,κυνήγι ,ιππα σία, ακόντιο ,τοξοβολία, μουσική χορό, επίσης κατείχαν γνώσεις ιατρικής και φαρμακευτικής.
Υπάρχουν αρκετά ευρήματα που δείχνουν τους νέους να αγωνίζονται στην πυγμαχία,αγώνες δρόμου, σύλληψη άγριου ταύρου, κυνήγι με τόξο, να χορεύουν διάφο ρους ιερούς χορούς , και να παίζουν μου σική χρησιμο ποιώντας πολλά όργανα, και ειδικά την επτάχορδη λύρα.

Imagine similară
Όπως στην Αθήνα και την Σπάρτη οι νέοι στην Κρήτη έπρεπε να περάσουν την δοκιμασία της μεθο ρίου και να δοκιμαστούν στην απομόνωσης- επιβίωσης. Επειτα από την δοκιμασία της μεθορίου οι νέοι ήταν υποχρεωμένοι και φορούν μαύρα και γυναικεία ρούχα και υποβάλλονταν σε πολύ σκληρές δοκιμασίες.
Ο αγώνας δρόμου θεωρούταν άθλημα καθαρά αντρικό και ήταν το άθλημα πάνω στο οποίο οι νέοι αποκτούσαν το δικαίωμα να λέγονται άντρες.Οποιος έφηβος δεν ήταν δρομέας δεν ονομάζονταν άντρας.Αλλά το υπέρτατο κριτήριο αξιολό γησης για να θεωρηθεί ο έφηβος άντρας ήταν ο χορός και το κυνήγι.Στην γιορτή των Υπερβοϊων (δυνατών κραυγών) ξεκινούσε η γιορτή του κυνη γίου και απαιτείτο από τους έφηβους να φέρουν κάποιο θήραμα. Το κυνήγι του άγριου ταύρου γινονταν ανά μεσα στην κοιλάδα της Μεσσαράς και τους νότιους πρόποδες της Ίδης (Ψηλορείτης)

Imagini pentru ταυροκαθαψια
Με το πέρας όλων των παραπάνω δοκιμασιών οι νέοι αποκτούσαν πολιτικά δικαιώματα ,γίνονταν μάλιστα ειδική τελετή-εορτή που ονομάζονταν γιορτή των Ενδυσιών ή των Περιβλημαίων όπου γιόρ ταζαν την μετάβαση των νέων στην τάξη των ανδρών.Κατά την διάρκεια της γιορτής σε ειδική τελε τή οι νέοι εγκα τέλειπαν τα παιδικά ρούχα και ντυνόντουσαν με αντρικά και μετατρέπονταν σε άντρες ενώπιον της Πότνιας Θεάς.Οι παραπάνω τελετές γινόντουσαν σε γνωστά σπήλαια της Κρήτης όπου έχουν βρεθεί πολλά αντικείμενα προσφοράς των νέων.Καθ’όλη την διάρκεια της εκπαίδευσης οι νέοι έπρεπε να αποδείξουν ότι δια κατέχονται από δύναμη,αντοχή,θάρρος και εξυπνάδα για να μπορέ σουν να απο δείξουν ότι είναι ικανοί για να αντεπεξέλθουν στον νέο τους ρόλο σαν πολίτες ,πολεμι στές και σύζυγοι.
 

0Shares

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

July 2018
Monday Tuesday Wednesday Thursday Friday Saturday Sunday
June 25, 2018 June 26, 2018 June 27, 2018 June 28, 2018 June 29, 2018 June 30, 2018 July 1, 2018
July 2, 2018 July 3, 2018 July 4, 2018 July 5, 2018 July 6, 2018 July 7, 2018 July 8, 2018
July 9, 2018 July 10, 2018 July 11, 2018 July 12, 2018 July 13, 2018 July 14, 2018 July 15, 2018
July 16, 2018 July 17, 2018 July 18, 2018 July 19, 2018 July 20, 2018 July 21, 2018 July 22, 2018
July 23, 2018 July 24, 2018 July 25, 2018 July 26, 2018 July 27, 2018 July 28, 2018 July 29, 2018
July 30, 2018 July 31, 2018 August 1, 2018 August 2, 2018 August 3, 2018 August 4, 2018 August 5, 2018
Hephiklis Publications Ltd
Hephiklis Report en
Hephiklis Report es
Hephiklis Act
Ekfrasis Translations and Consulting SRL
Bucharest
Land Doors
London
Black Cross Designs.
Key Advice Consulting